یک بغض نابگاه و کمی ماجرای خیس
اینجا که جای گریه ما نیست هیس !
اینجا جواب آی ، هیچ است مردمان
این گریه هایِ های های هیچ است مردمان
اینجا کسی نام مرا هیچ میکند
عکس مرا به قاب تهی پیچ میکند
اینجا به جنس آه کسی سنگ می زنند
بر خاطرات مانده به دیوار رنگ می زنند
اینجا که بار چندم است می خورم زمین
این زانوان زخمی ام، این دستها، ببین
اینجا صدای ساز شکستن چه با صداست
تاوان این شکستگی و سکوت با خداست
این سرنوشت تلخ مرا هر کسی که بافت
کاش با دستهای خودش زود می شکافت *
اینجا کسی واژه اگر خرج می کند
شعری برای خودش،همه اش،درج میکند
گاهی به تلخی این حرفهایی که می زنم
نیستم من به خدا ، ضجه میزنم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* " اگه میدونستم سرنوشت آدما رو کی داره می بافه ، حتما ازش میخواستم مال من یکی رو کلا بشکافه "
<خانه ای روی آب - فرمان آرا >
:کدام پوست اندازی آقا ؟ کدام روزها ؟
- پس تو هم ؟
آنقدر کنار این همه عجله ،سریع دویدیم که نه روزی دیدیم و نه روزگاری.
حالا هم که به پشت سرت نگاه میکنی انبوهی است از روزهای مچاله شده.
آقا ورق تقویم روی میز را به جای اینکه عوض کنند ، می کنند ، مچاله می کنند و در سطل زیر میزشان می اندازند.
- به جای آنکه آخر هر شب ، این روزهای مچاله شده را به گوشه ای پرتاب کنم همین حالا ....
پوست اندازی هم باشد طلب این فراموشی ها و این آفتاب بی رمق پاییزی.
آقا لبخند میزنند ، اما تلخ ،
و هذیان می گویند ، همچنان :
- قرارمان بود طوری در خلوت خودمان و آغوش دیگران بخزیم
که بوی پوست اندازی های مدام
کوچه های نگاهمان را پر کند
اما نشد......نمیدانم چرا؟.................اما نشد.
پوست اندازی نکردیم
اما پوستمان که خوب کلفت شد.
حالا دیگر به این راحتی ها
نه پوستمان ترک بر میدارد
نه نازکی نگاهمان زود می شکند
و نه رگهای غیرتمان به نداشته هایمان متورم میشود.
می ماند کمی دلتنگی و بی کسی و سکوت کشنده این خانه باغ
که آنهم گور بابای دلمان.
***
خانم !
اگر بودید حتما با ترحم نگاهشان می کردید.
وقتی آقا می گفتند گور بابای دلمان
از ایوان کنار اتاق
به تپه آن سوی رودخانه نگاه می کردند
دختران کوزه به سر ، آرام گام می زدند............
هنوز نگاه از تماشای آب و آینه برنداشته بودیم
که دستانمان پوچ شد
هیچ شد
کنار این همه هیچستان سوخته
میان این وانفسای تفتیده
و ما مانده بودیم و کوله باری از نفسهای سنگین دلواپسی
آی مردم !
دلم هنوز آب میخواهد....
**
گولمان زدند
گفتند باران که بیاید
رقص خیس
نصیب تو و این خاطرات خط خطی شده ات میشود
اما نیامد.
بی جهت به سمت قبله ای نمیدانم چه
نماز باران خوانده بودیم
قبله ای که می گفتند یک گل سرخ است
گلش را ندیدیم
اما سرخی اش که خوب بر صورتمان جا انداخته است.....
.........
.....................
" حالا دیگر ما مردیم ، قبل از آنکه مرده باشیم." *
*****************
ته نوشت : مادر ! باز هم گریه نمیکنم...خوب است؟
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* برج مینو
چه کسی گفت مرد نباید گریه کند ؟
مادر !
کاش در زمین خوردن های کودکی ام ، آنگاه که بلندم میکردی هیچگاه نمیگفتی مرد که گریه نمیکند....
شنبه
شروع شدم.
ته مانده های انتظار روزهایم را
به پیشانی جاده کوبیدم
.......و.......به راه افتادم.......
یکشنبه
با بومی سفید
و رنگهایی عقیم در دست......
خسته از نا خواسته های پنهان دور و نزدیک
شانه هایم را
به اشکهای یک بی کسی تازه سپردم.
دوشنبه
روزم ......روزه بود.....
سه شنبه
قصه های ماندهء بیات را نشخوار کردم،
و با ترسی خیس ،تازه ها را باز پس فرستادم.....
چهارشنبه
بغضم را
با کلاغهای سنگ خورده کوچه قسمت کردم
...... تا.......تنها......نباشم.....
پنجشنبه
لحظه هایم را دزدانه مرور کردم،
گذشته ام مال من نبود.
جمعه
انگار هزار ها سال است زنده ام
انتظار.........انتظار.......انتظار.........
به دستان خالی ام نگاه می کنم
و.......
آه......
می کشم.........
فروردین 1388
اسفند 1387
دی 1387
آبان 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
دی 1384
آذر 1384
